Rhiannon werd moslim

Van niet gelovend in God tot moslima.

In naam van Allah de Barmhartige de Genadevolle. En vrede en zegeningen zijn met eenieder van de profeten evenals met hen die hun boodschap volgen.

Interviewer: Assalaamu ‘alaykum (Vrede zij met jou).

Daniëlle: Alaykumu sSalaam (En vrede zij met jou).

Bedankt dat je hier bent gekomen om je verhaal met ons te delen. Zou jij misschien kunnen beginnen met jezelf voor te stellen.

Ik ben Rhiannon, ik ben 22 jaar. Ik kom uit Boksmeer en ik ben aanstaande juli twee jaar bekeerd.

Oké. En hoe stond jij tegenover de islam voordat je er mee in contact kwam?

Ik ben opgegroeid in een ongelovige familie… Dus het geloven in God, daar ben ik totaal niet mee opgegroeid. Ik geloofde daar ook echt op het begin niet in. Ik heb eigenlijk heel vaak discussies gehad zelfs, met mensen die gelovigen waren. Dat ik met hen discussieerde over God en dat het niet kon dat God bestond; en ook echt over de wetenschap want mijn familie zijn een beetje van die filosofen… Dus, ja, waardoor ik echt in discussie ging. Ik had niet een bepaalde negatief of positief beeld van de islam, maar ik snapte gewoon niet waarom mensen in zoiets konden geloven. Überhaupt in een geloof.

Oké, en hoe ben je dan toch in aanraking gekomen met de islam?

Ik ging al van heel jongs af aan uit, vanaf mijn 13de, 14de ongeveer. Ik raakte daar vaak in aanraking met jongens, met een Islamitische achtergrond. Daardoor krijg je kleine dingetjes mee zoals woordjes als haraam (verboden) of de Ramadaan die zij vastten. Op de een of andere manier trok dat mijn aandacht waardoor ik mij ging verdiepen in de islam. Maar dat was dus echt van jongs af aan al, dus dat was een beetje op en af. Want mijn familie was niet gelovig, ik geloofde ook niet in God, maar toch trok het wel mijn aandacht. Misschien ook een beetje de cultuur, ik vond de Arabische taal ook heel mooi. Ik ging er dus vanaf die leeftijd een beetje op en af. Op het internet wat over lezen. Voor de grap een hoofddoek dragen met mijn vriendinnen. Ik heb, toen ik heel jong was, een dag gevast. Van die kleine dingetjes. Ja, het trok gewoon mijn aandacht een beetje, op en af.

Oké, dus dan ben je gaan onderzoeken in de islam. Je bent dingen aan het zoeken en wat heeft je er dan toe gebracht om op een bepaald moment te zeggen: ‘Nu ga ik me bekeren, nu bekeer ik me echt tot de islam.’

Dat is dus gekomen in die zoektocht. Op mijn 19de ongeveer had ik voor mezelf zoiets van: ‘Nou moet het afgelopen zijn, dat getwijfel. Of ik ga ervoor of ik ga er niet voor.’ Toen ben ik me er dus in gaan verdiepen. Ik ben heel veel boeken gaan lezen. Ik ben naar de moskee gegaan en dat soort van die dingen.

En op een gegeven moment had ik op het internet een boekje ontdekt, dat was ‘De wetenschappelijke bewijzen van de Koran’. Dat was ik dus gaan lezen want ik was dus ongelovig, nog steeds. En ik was dat gaan lezen en dat was voor mij was gewoon onverklaarbaar. En vanaf dat moment dacht ik van: Ja, daar bestaat wel een God. En waarin ik ben opgegroeid, dat is niet de waarheid. Dus toen nog meer gaan lezen. En in die tijd ben ik ook naar de Moskee gegaan. En op een gegeven moment hoorde ik de oproep tot het gebed. En ik vond dat zo mooi en ik kon wel huilen, het gaf me zo’n onbeschrijfelijk gevoel dat ik dacht: ‘Zoiets moois, dat doet zoiets met mij. Dat moet wel bij mij horen, daar kan ik niet om heen.’

Dat klinkt echt heel mooi. Dan moet er ook wel wat veranderd zijn in je leven, als je het zo omschrijft. Wat is er precies veranderd in je leven?

Nou, ik heb op een gegeven moment die stap gezet om te bekeren. Toen was ik ondertussen 20. Dat was net voor de maand ramadan. Dus ik heb mij destijds daar volledig in gestort. Dus ik was aan het vasten. Echt een half jaar was ik daarmee bezig. Maar omdat ik vrij weinig steun had. Ik had geen islamitische vriendinnen, ik had geen relatie of zoiets. Ik had vrij weinig steun waardoor ik het op een gegeven moment ook een beetje heb losgelaten, dus een beetje teruggevallen weer in mijn oude patroon. Uitgaan. Alcohol drinken. Gewoon, hoe ik eigenlijk altijd was. Het meisje dat me heeft geholpen bij mijn bekering, een Turks meisje, die zat heel erg achter mij aan want ze voelde zich verantwoordelijk voor me. Dus zij heeft mij heel erg gesteund en contact gezocht, van: ‘Rhiannon, wat wil je nu? Je moet wel een keuze maken, want dan kan ik het op een gegeven moment ook loslaten.’

Nou toen ben ik gaan praten met bekeerlingen. Zij heeft mij in contact gebracht met andere bekeerlingen om te kijken hoe zij daar dan mee zijn omgegaan… En dit is ongeveer een jaartje na mijn bekering en pas toen ben ik echt gaan praktiseren. Omdat ik toen pas mijn weg kon vinden daarin. Dus toen ik heb besloten om daar toch weer mee bezig te zijn, sindsdien ben ik dus gaan bidden. Dat was voor mij nummer één. Dus dat was voor mij heel erg veranderd natuurlijk. Ik moet bepaalde dingetjes wel aanpassen en voor je familie is het ook wennen dat jij in één keer bidt bijvoorbeeld. Ik ging heel veel uit, ik ging wekelijks uit. Ik dronk heel veel alcohol. Mijn familie maakte zich altijd zorgen om mij. Daar ben ik dus ook mee gestopt. Ja, wat nog meer… Ja, ik ga dus niet meer uit. En met jongens omgaan, dat was voor mij best wel normaal. Dat is iets waar ik me ook niet meer mee bezig houdt. Ja, halaal (toegestaan) vlees eten, dat soort zaken.

Veel dingen veranderd in je leven?

Ja

Ik hoor jou zeggen van: ’Ik heb ook wel een moeilijke periode gehad.’ Maar daar ben je doorheen gekomen. Zijn er meer dingen moeilijk geweest na je bekering?

Ja absoluut, familie… is toch wel lastig. Vooral omdat ik was een heel jofel meisje, ik ging heel veel uit. Mode was voor mij nummer 1. Ik ging niet zonder make-up de deur uit. Ik moest er altijd goed uitzien. En ja, nu ga ik naar buiten met lange kleding, zonder make-up en het maakt me niet uit hoe ik eruit zie. Dat is voor mijn familie heel erg wennen. Mijn oudste broer heeft daar heel veel moeite mee. De rest van mijn familie eigenlijk niet, maar mijn oudste broer heeft daar best wel wat moeite mee. Dat zijn toch wel dingetjes die lastig zijn.

Jouw ouders zijn ongelovig. En hoe vinden ze het nu dat hun dochter in God gelooft en eigenlijk de dingen doet die God heeft voorgeschreven?

Met mijn vader heb ik geen contact, mijn hele leven al niet. Dus ik ben met mijn moeder opgegroeid. Maar mijn familie zijn wel heel vrije mensen, zij staan eigenlijk open voor alles. Zij hebben niet een bepaald beeld in hun hoofd van: ‘Zo moet ons kind zijn, of mijn zusje, of wat dan ook en dat is het plaatje dat wij in ons hoofd hebben.’ Zij staan overal voor open. Zij zijn van die mensen van: leven en laten leven. Zij snappen heel veel stappen die ik zet, die snappen ze niet. Want ze vinden dat het beperkend is. En waarom zou je zoiets doen als je alle vrijheid hebt. Dus ze laten mij wel vrij en ik probeer er heel veel met hen over te praten zodat ze het een beetje begrijpen maar… Ze hebben me nooit verstoten of wat dan ook. Ze zijn eigenlijk best wel geïnteresseerd, dus ik mag daar heel blij om zijn.

Dus vooral het gesprek met hen aan blijven gaan?

Ja absoluut… Eigenlijk gewoon volhouden. Ik denk dat het veel onwetendheid is, vanuit hun ook. Er is natuurlijk heel veel… De Islam is nummer 1 in de media, op de een of andere manier. En dat is iets wat ze aanhouden. En vanaf het moment dat ik met hen praat en uitleg hoe het eigenlijk zit, dan zijn ze wel vaak stil van: ‘O ja dat hadden we niet verwacht.’

Wat is het mooiste, als je één ding mag omschrijven, wat is het mooiste aan je geloof?

Vanuit mezelf vind ik gewoon heel veel rust. Ik maak me altijd heel erg druk om vanalles. En het moment wanneer ik bijvoorbeeld in gebed ben, dan besef ik van: ’Waar maak ik me eigenlijk druk om. Het doet er helemaal niet toe. En als Allah, Geprezen en Verheven is Hij, het wilt, dan komt dat vanzelf wel op mijn pad.’ Dus sowieso heel veel rust, veel warmte vind ik ook. Wat ik in het begin helemaal niet meemaakte, want dan voelde ik me best wel alleen zegmaar. Maar nu ik zusters heb leren kennen, voel ik heel veel warmte juist in de islam.

Omdat je iemand bijvoorbeeld niet kent… Je kan bijvoorbeeld tien zusters in één ruimte zetten en het is gezellig en iedereen praat met elkaar. Dat je die warmte hebt, heel erg. De Islam is voor mij gewoon perfectie en het brengt mensen echt op het rechte pad. Als ik kijk naar mezelf nu. Als ik de islam niet had, ging ik misschien nog steeds uit en dronk ik alcohol. En nu ben ik echt op het rechte pad, naar mijn gevoel. Het gaat heel goed met mijn familie. Ik waardeer kleine dingetjes meer, ik waardeer mijn moeder heel erg. Waar het vroeger heel erg mis ging, is zij nu heel belangrijk in mijn leven. Het maakt je echt een beter persoon en daar ben ik gewoon heel blij om.

Hartstikke mooi. Hartstikke bedankt voor het interview. Bedankt dat je je verhaal hier wilde doen.

Graag gedaan!