Tarik werd moslim

"Mijn christelijke moeder gaf mij een Koran."

In naam van Allah de Barmhartige de Genadevolle. En vrede en zegeningen zijn met eenieder van de profeten evenals met hen die hun boodschap volgen.

Interviewer: Welkom bij waaromislam, we hebben hier naast ons zitten broeder en bekeerling Tarik...in het wit. Wie is je vader? Wie is je moeder?

Tarik: Mijn vader was Wim de Vlieger. Mijn moeder is Ria de Vlieger. Mijn moeder is van Franse afkomst. Een typisch Hollands gezin, Christelijk opgevoed. Mijn ouders zijn ook Christelijk opgevoed. Niet zwaar praktiserend, geen kerkgangers of iets dergelijks, maar wel een Christelijke opvoeding.

Hoe keek je op dat moment naar de islam?

De islam was iets onbekends voor mij, eigenlijk. Mijn verleden is niet echt bepaald islamitisch, om dat maar bepaald zo te zeggen. Ik kom uit een verleden van BlackMetal-bands. Ik speelde echt in heftige BlackMetal-bands. Kijk, het probleem was niet dat ik niet geloofde, want mijn hele leven heb ik geloofd. Ik begon met het lezen van de bijbel op mijn zesde, dus ik was echt wel opzoek naar God en ik vond ook heel veel vragen in de bijbel. Er kwam zeg maar een punt waar het aantal vragen groter werd dan het aantal antwoorden: dat hele drie-eenheid gebeuren bijvoorbeeld en zoon van God op aarde en dergelijke, maar er zitten in die bijbel zoveel fouten en tegenstrijdigheden. Op de eerste bladzijde begint het en ik ging opzoek naar antwoorden op die vragen en die antwoorden kwamen niet. Ik ging zelfs naar de kerk: ik ging naar de Katholieke kerk, Protestante kerk, gereformeerde kerk en overal kwam je met een vraag en je werd weggestuurd met twee vragen,,

Dan pakken we meteen de titel van het programma erbij: Waarom islam?

Het was zeg maar zo: ik was heel erg gelovig. Dat was nooit een punt geweest, alleen ik vond geen religie en er kwam zelfs een punt in mijn leven waarop ik zelf religie totaal had afgezworen en dus volledig afdwaalde en in de BlackMetal-scene terecht kwam, van alle plekken waar je terecht kan komen. Ik was toen 13 a 14 jaar en ben nu 24 jaar. Ik heb een paar jaar in Metal-bands gespeeld en we hebben optredens gehad, cds uitgebracht, noem het allemaal maar op, en toen kwam het moment dat mijn vader overleed.  Mijn vader werd ziek. Ze hadden hem een behoorlijke levensverwachting gegeven, alleen het werd niet meer dan drie maanden. Het was een redelijk zwaar punt voor mij en dat was wel het moment dat ik dacht toen hij eenmaal overleden was: ,,ik moet terug, ik moet terug naar mijn religie, want straks is het mijn tijd.''

Mijn vader was 51 en we hadden ook niet verwacht dat die binnen drie maanden weg zou zijn. Het kan mij ook morgen gebeuren, bij wijze van. Ik moet terug naar de religie, ik moet terug naar God’’. In de eerste instantie heb ik dat nogmaals gezocht in de bijbel, want je bent Nederlander, dus je staat niet stil bij de islam. Je denkt niet van: ik ga eens kijken wat de islam te bieden heeft. Dat komt niet in je op en ik kende geen moslims , dus dat zat er bij mij niet in, zeg maar, maar ik bleef met diezelfde vragen zitten en er kwam maar geen antwoord, er kwam geen oplossing, totdat het moment kwam waar de discussie over de islam op gang begon te komen. We hebben de aanslagen gehad, WTC en noem dergelijke dingen maar op en ik ben altijd een lezer geweest. Wat ik zei: ik was zes jaar en las de bijbel, ik begon op mijn 15e/16e jaar met klassieke filosofie, theologie, anthroposofie.

Als je mijn kamer binnenkomt, moet je over de boeken heenstappen.Het is echt een grote bibliotheek. Ik zat samen met mijn moeder TV te kijken en de hele islamitische discussie rolde zich uit over de TV, maar op de een of andere rare manier voelde ik mij aangevallen. Het ging over de islam, het was negatief over de islam en ik had totaal niets met de islam en ik kende niet eens moslims, maar ik had zoiets van:,,dit kan niet, dit kan niet kloppen!”. Mijn moeder vroeg mij ook: ,,wat is er nou? Waar maak je je zo druk om?’’. Ik zei toen zoiets van: ,,het is en blijft een religie. Wat betekent: het komt van God. Het kan niet zo zijn dat de dingen die zij zeggen voortkomen uit het Woord van God. Dat is onmogelijk.Daar bleef het een beetje bij. Ik bleef bij die onvrede.Tot mijn moeder een week daarop met een Nederlandse Koran thuiskwam en zei: ,,ga het dan maar eens lezen.

Dus jouw moeder is eigenlijk de reden geweest? Je las hem en toen?

Het is echt onbeschrijflijk. Een Nederlandse vertaling dan nog. Er zaten een hoop elementen in, die ik natuurlijk niet kon plaatsen. Je komt vanaf niks in de koran, dus ik begreep nog niet eens de helft. Ik begreep de essentie van de verhalen wel, maar ik kon ze vaak niet plaatsen. Er zitten natuurlijk een hele hoop elementen in de koran die specifiek waren gericht op het moment waarin de profeet Mohammed op die plek stond. En als je daar geen kennis van hebt, kan je sommige dingen niet thuisbrengen. Dus ik had de koran uitgelezen en ik had zoiets van: wow, dit is wel heel bijzonder. En nu? Nog steeds zonder iemand te kennen had ik zoiets van: ok, terug naar de bron.

Waar komt de Koran vandaan? Profeet Mohammed, dus ik had zijn biografie gekocht. Ik ben de biografie gaan lezen en toen vielen er heel veel stukjes op zijn plek. Toen had ik zoiets van: ik ga nu nog een keer de Koran lezen en toen had ik nog een keer de hele Koran gelezen en toen zat het wel redelijk in mekaar. Toen vond ik dat er zoiets bestond als de hadith, waar ik dus nog nooit van gehoord had, de profetische overleveringen. Dus daar ben ik ook een klein beetje in gaan duiken. Toen had ik zoiets van: ,,nu moet ik iets gaan doen, nu moet ik gaan handelen, maar het volgend probleem: wat is jouw volgende handeling? Toen heb ik een vrouw aangesproken op mijn werk.

Die vrouw is de enige moslim, waarvan ik het idee had dat zij moslim was. Ik heb haar aangesproken van: luister, ik heb de Koran gelezen en wil graag over tot de Islam. Ik weet niet wat ik moet doen.Wat moet ik doen? Ik ben haar heel dankbaar. Zij heeft mij echt geholpen. Op een gegeven moment zei ze ook: hier stopt mijn verhaal en nu moet je naar de moskee. En dat was het moeilijkste. Dat was het allermoeilijkste wat ik moest doen. Een moskee binnenlopen.

Was dat de dag waarop je de shahada had gedaan?

Nee, daar heb ik heel even mee gewacht, want ik wilde niet weer dezelfde problemen binnen de islam als bij het Christendom. Ik was bang van: stel nou dat ik zeg: ,,ik ben moslim, ik aanvaard de islam,, en dat ik weer dingen tegenkom die mij niet bevallen en die mij niet zinnen. Want kijk, we hebben natuurlijk een beeld van moslims. Laten we daar reeel over zijn. Ik had zoiets van: wat ik gelezen heb is prachtig, is de waarheid, daar twijfelde ik niet aan, maar ik zag wel de beelden van de moslims die minder positief worden afgebeeld. Daar moest iets tussen zitten. Ik was naar de moskee gegaan. Zoals ik al had gezegd was dat een hele moeilijke drempel.

Dat was een heel bijzonder verhaal. Ik was namelijk al een week lang langs die moskee heengelopen en ik durfde niet naar binnen. Er stonden wat oudere mannen voor de deur en ze spraken turks, ik begreep er natuurlijk niets van, dus ik liep gewoon door. En op een gegeven moment stond ik voor de zoveelste keer op een zaterdag voor die moskee. En ik had zoiets van: dit gaat hem niet worden en ik wilde weglopen en mijn telefoon ging. Dus ik nam op en het was die vrouw en ze zei: waar ben jij? Ik zeg: ik sta bij de moskee en dan zegt zei: waarom sta jij BIJ de moskee en niet IN de moskee? Naja ik kan niet naar binnen en het is een Turks gebedshuis. Ze zei toen: nee, nee, het is niet een Turks gebedshuis.

Het is het huis van Allah. Iedereen mag daar naar binnen. En toen dacht ik: ze heeft gelijk en ben op dat moment naar binnen gelopen. Ik heb, via een tolk weliswaar, met de imam gesproken. En die zegt: nou, kom maar kijken, we gaan zo bidden. Dus ik heb het gebed gezien. Toen zei hij: we gaan van het weekend met zijn allen eten. Heb je zin om te komen? Toen ben ik nog een keer geweest en heb veel gesprekken aangehoord. Een week daarop heb ik daadwerkelijk de geloofsgetuigenis afgelegd (sahada gedaan) en de Islam aanvaard, alhamdoullilah.

Hoe was dat? Het shahada-moment?

Ik herinner mij telkens de woorden waarin Allah zegt: ,,ieder mens heeft een leegte, een gat in zijn hart, die alleen Ik kan vullen, ik voelde op dat moment dat ik die woorden uitsprak, dat die leegte was gevuld. Er viel wat van mij af. Ik kan dat gevoel niet beschrijven,,

En hoe voel je je nou? Anno 2010?

Goed. Mijn moeder accepteert het. Mijn familie is niet zo groot. Iedereen accepteert het. En ze zijn ook blij voor mij. Mijn moeder heeft in het begin wel moeite gehad. Het is natuurlijk wennen en mijn moeder zat nog in dat beeld van wat ze gezien had op televisie. Maar alhamdoullilah, dit gaat echt goed. Ik heb niet echt veel mensen over van de tijd van toen. Daar had ik toen al een beetje bewust afscheidd van genomen. En de rest van de kennissen accepteert het ook hamdoullilah en ze zijn geïnteresseerd, ze stellen vragen en ze zijn onbevooroordeeld, dus dat is inderdaad heel goed. Op sommige plekken is het wat minder, zoals op mijn werk, daar hebben ze wat moeite mee. Ik zit in de zakelijke dienstverlening.

Formeel gezien mag je een baard, maar ze zijn er niet blij mee. Nou is mijn baard anders dan die van mijn collega. Mijn collega is gewoon Nederlands en die heeft een baard en dat is niet een probleem, maar mijn baard komt voort uit mijn ideologie, mijn religie en daar hebben ze meer problemen mee en ja, ik zie geen problemen, ik zie uitdagingen. Ik ga door met wat ik moet doen en als zij mij het tienvoudige salaris zouden aanbieden om het af te zweren, dan zou ik zeggen: Houd je geld, ik hoef het niet. Ik doe wat ik doe, ik ben blij met wat ik doe. Hamdoullilah, Ik ben een van de gelukkigen die de Leiding van Allah heeft mogen ontvangen. Ik probeer dat ook uit te dragen aan andere mensen. Ik probeer binnen mijn ummah mijn ding te doen, buiten mijn ummah mijn ding te doen. Mensen kunnen het accepteren en als ze dat niet accepteren, dan is dat aan Allah. Dan heb ik alles gedaan.

Heb je een advies aan de mensen die op dit moment de Leiding van Allah ontvangen?

Het algemene advies van mij is: zie de moslims en de islam apart van elkaar. Mijn problemen, dat klinkt misschien heel raar, begonnen pas toen ik de Islam had aangenomen. Toen waren er ineens daar een groep moslims die zeiden je moet dit en dat en weer daar een groep moslims die zeiden je moet dit en dat. En ondertussen waren het de moslims die mij meevroegen naar de kroeg. Het is heel moeilijk om dat bij elkaar te brengen. Ik heb nu heel vaak gesprekken met mensen... een goed voorbeeld daarvan is: mijn tante is nu ook heel erg ziek. Ze gaat waarschijnlijk ook overlijden. Ze heeft thuis ook verzorging. Er is een vrouw en die vrouw is Christelijk opgevoed en ik praat met haar over de islam en zij zegt: ik geloof best dat dit de waarheid is, maar ik woon in een buurt met veel moslims en ik word voor vervelende dingen uitgemaakt en ik zie dat ze stelen en ik zie dat ze liegen.  Ja maar dan zeg ik ook: waar kies je voor? Kies je voor de moslim of kies je voor de islam?

Dan heb ik misschien een mooie vraag die hierop aansluit: heb je ook een tip voor de moslims over het algemeen?

Ja, dat is: Volg de leiding van Allah. Kijk, als je echt moslim bent. Je zegt: ik ben moslim, dan weet je dat er één goede weg is en dat is de weg van de Koran, ofwel de weg van de Sunnah, ofwel de weg van de islam. Je weet ook dat je die dingen zou moeten volgen als je succes wilt hebben. Succes zit niet in een mooie auto, niet in een goede baan. Succes zit in de Islam. Volg de islam en accepteer andere mensen die de leer willen volgen en probeer daarin samen te komen. Dat is denk ik heel erg belangrijk.

The final question: de islam staat bekend als religie van de vele regels. Hoe kijk je naar dit beeld.

Soms zie ik inderdaad wel dat de mensen heel erg met de regels bezig zijn: we mogen dit niet, we mogen dat niet. Maar wat ik altijd zeg tegen mensen is: neem eens de hoeveelheid dingen die je niet mag en zet tegenover wat je wel mag. Eigenlijk is wat we niet mogen heel beperkt. Overal zijn regels. Mensen zeggen ik wil geen moslim worden, ik wil geen God hebben, want ik wil niet dat God bepaald wat ik moet doen, maar de volgende dag gaan ze wel naar hun werk en daar hebben ze een hiërarchie van heb ik jou daar. Daar hebben ze tien directeuren boven zich, die allemaal vertellen wat ze moeten doen. Dat is maar voor je werk, waar je maar acht uur per dag bent en dit is jouw leven. Zoals er in jouw bedrijf regels nodig zijn, zo ook in dit leven. Zonder regels komen we er niet.

En als ik kijk naar het voorbeeld van profeet Mohammed: hij deed het goede, uit zichzelf. Hij was niet continue bezig met regeltjes. Hij leefde zijn geloof voor Allah. Dat is wat wij moslims doen, moeten doen. En mensen die de islam zullen aanvaarden, die zullen ook zien: de regels zijn zo relatief. Je leeft vanuit je hart, je bidt vanuit je hart, je zweert dingen af vanuit je hart. Niet omdat je het als regel ziet, maar omdat jij ziet dat dit het beste is wat je kan doen en dan is het geen regel meer.

Echt mooie slotwoorden. Moge Allah je zegenen beste Tarik.

(Opname door islaamtv)